خشک وپژمرده وتاروی زمین خم بودیم

گفتنی هاکم نیست من وتوکم گفتیم

مثل هذیان دم مرگ ازآغاز چنین درهم وبرهم گفتیم

دیدنی هاکم نیست من وتو کم دیدیم

بی سبب ازپاییزجای میلاداقاقی هاراپرسیدیم

چیدنی هاکم نیست من وتوکم چیدیم

وقت گل دادن عشق روی دارقالی بی سبب حتی پرتاب گل سرخی راترسیدم

خواندنی ها کم نیست من وتو کم خواندیم

من وتوساده ترین شکل سرودن رادرمعبرباد بادهانی بسته واماندیم

من وتوکم خواندیم.

                          من وتوواماندیم.         

                                                من وتو کم دیدیم

                                                                        من وتوکم چیدیم

                                                                                                 من وتوکم گفتیم

وقت بیداری فریاد چه سنگین خفتیم!...

من وتوکم بودیم. من وتواما درمیدان هاآنک اندازه ما می خوانیم

ما به اندازه ما می بینیم

                                          ما به اندازه ما می چینیم 

                                                                                 ما به اندازه ما می گوییم

ما به اندازه ما می روییم

من وتو خم نه ودرهم نه وکم هم نه که می بایدباهم باشیم

من وتو حق داریم درشب این جنبش نبض آدم باشیم

من وتو حق داریم که به اندازه ما هم شده

                                                             باهم باشیم

                                                                                  گفتنی هاکم نیست...

بارون که میادهرکاری می کنم نمی تونم قطره هاشو تودستام بشمارم

دستاتوزیربارون می گیری...۱...۲...۳ اما یه هو حسابش ازدستت در میره...ما نمی تونیم...

می گی می تونی ستاره هارو بشماری اما اون شب تارسیدی به ۱۰ یه ستاره خاموش شد

اون شب دوتامون به هم قول دادیم ستاره هارونشماریم...

گفتی:ستاره ها می ترسن...

اون شب وقتی خواستی ماه روتماشاکنی نگاهت چند دقیقه طول نکشید...ابراومدجلوی ماه روگرفت

اون شب دوتامون به هم قول دادیم هیچ وقت بیشترازچندلحظه ماه رونگاه نکنیم چون ماه زود مغرور

می شه و.خودشو پنهون می کنه....

مابه هم قول دادیم هیچ وقت همدیگه رو نخوایم

ما عهدبستیم...چون...

من اون ستاره بودم که خاموش شدم وتو اون ماه بودی که خیلی زود خودتو پنهون کردی...