پنجره هاباز نمی شوندبرایم نمی دانم چه جرمی کرده ام
آسمان برایم نمی باردوآدم ها نمی بینند مرا،درهجوم سایه ها گمشده ام
درازدحام درختان وبرگها به دنبال یک تکه مروارید می گردم
کماکان مرا ازخودم می دزدند ومن خودم را گم می کنم دراین سرزمین بی باور
آری...خودم را گم می کنم ودراین همهمه ی سکوت،به خود می فهمانم
که تودیگر نیستی...
آری من باور می کنم،من بایدباوربکنم که خودم رادزدیده اند وتوراگم کرده ام
جرم من این بوده که چرا بوده ام
وچه جرم سنگینی، وسنگین تر اینکه توسر راه من قرارگرفتی ...
من عاشق شدم ...آری من دیوانه شدم، من سنگ شدم
کاش مرا سنگسارمی کردید...!
نوشته شده توسط هاله در سه شنبه یکم فروردین 1385 ساعت 0:43 | لینک ثابت
من یک دروراه کوچک گم کرده ام
یک کمی خاک روی
چمدانی بی رنگ
یک کمی برف روی بارانی بلند.
نه همسایه!
من ازحسرت لابه لای زندگی
حرف نمی زنم
فقط یک در و راه کوچک
گم کرده ام.
دری که مرابا توهمسایه می کند
وراه کوچکی کنار جاده دنیا
که می نشینم ونگاه می کنم
وراه...همیشه برمی گردد
می رود روی یک کمی برف
یک کمی خاکنرمه که
فوت می کنی می پرد.
همسایه!
به مدادها ونامه ها
به روزنامه های خبرچین گفته ام
ولی هیچ کس در وراهی گمشده
به نشانی من پست نمی کند
سراغی اگر...
صدایی اگر...
درو راهی پریده به رنگ غربت
اگر دیدی
نشانی مــن:
کسی نشسته کنار جاده دنیا
یک کمی خاک روی
چمدانی بی رنگ
یک کمی برف روی بارانی بلند...
یک کمی خاک روی
چمدانی بی رنگ
یک کمی برف روی بارانی بلند.
نه همسایه!
من ازحسرت لابه لای زندگی
حرف نمی زنم
فقط یک در و راه کوچک
گم کرده ام.
دری که مرابا توهمسایه می کند
وراه کوچکی کنار جاده دنیا
که می نشینم ونگاه می کنم
وراه...همیشه برمی گردد
می رود روی یک کمی برف
یک کمی خاکنرمه که
فوت می کنی می پرد.
همسایه!
به مدادها ونامه ها
به روزنامه های خبرچین گفته ام
ولی هیچ کس در وراهی گمشده
به نشانی من پست نمی کند
سراغی اگر...
صدایی اگر...
درو راهی پریده به رنگ غربت
اگر دیدی
نشانی مــن:
کسی نشسته کنار جاده دنیا
یک کمی خاک روی
چمدانی بی رنگ
یک کمی برف روی بارانی بلند...
